Het is al weer twee weken terug, maar het heeft toch een blijvende indruk gemaakt. Louis en ik gingen naar een ‘blackmetalnoise’ avond in WORM. Ik had geen idee wat te verwachten en ik verwachtte er ook niet veel van.
Uiteraard kwamen we veel te laat binnen dus konden we nog maar 2 acts zien.
De eerste die we zagen was Sten Ove Toft. Dat was een soort van duistere soundscape, het begon een beetje saai, maar na een minuutje of tien zat ik er helemaal in. Het geluid werd een soort warm bad, de bass klotste tegen m’n benen. Ik probeerde te analyseren welke geluiden nou los waren en wat één geluid was, maar als ik daarachter kwam stond’t volgende geluidsraadsel al weer te wachten. Aan het einde begon meneer Toft nog mee te schreeuwen, maar eigenlijk was het te snel afgelopen. (zie filmpje 2)
Daarna kwamen de Jim morrisons.(filmpje 1) Dat was muzikaal een stukje minder, maar qua act veel beter. Twee mensen liepen door de zaal met een microfoon in de hand. Die stonden aangesloten op een uitgebreid distortion apparaat. Ze waren gekleed als 2 soldaten uit de eerste wereldoorlog(denk ik), één met verband om zijn hoofd gewikkeld en de ander met een soort van doek over zijn hoofd. Half vechtend, creperend en stervend liepen ze door het publiek en er tegenaan. Het was erg donker, het geluid apocalyptisch, het kwam op mij over als een soort van verloren chemische oorlog, de laatste dagen van de mensheid. De sfeer was erg naar en ik was dan ook blij dat ze niet tegen mij aan kwamen duwen.
Een hele ervaring dus, die avond. Ook leuk om te zien dat mijn muzieksmaak blijkbaar toch nóg een stukje extremer kan. Al komt de power van de sound en avond totaal niet over in de filmpjes geven ze misschien toch nog wat meer indruk dan alleen mijn tekst.
(de oplettende kijker kan mij en louis in het eerste filmpje heel casual tegen de muur zien staan)
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif?v=91.6){kind=small}
daaf's journal
